PRZYJAŹŃ POLSKO-ROSYJSKA

Alternatywa, którą tworzymy, czyli czym jest wiara zadrużna

Czajka — Wed, 04 Jan 2017 22:59:04 GMT

3 sierpnia 2015
Nasze obrzędy atakowane są z wielu stron: katolicy krzyczą, że wierzymy w drzewa i kamienie, rodzimowiercy twierdzą zaś że urządzamy sobie „nazistowskie” imprezy podczas takowych, inni z kolei nazywają nas ateistami. Otóż nie jesteśmy żadnymi z wyżej wymienionych. Nasze święta oparte są o kalendarz świąt starosłowiańskich związanych z wiecznym cyklem natury, porami roku. Wyjaśnimy więc, czym jest wiara zadrużna, tudzież wiara narodowa.
Opieramy się na tradycji słowiańskiej, rodzimej, odrzucając obcy nam system religijny jakim jest powszechnie panujący w Polsce katolicyzm jako wiarę, mówiąc kolokwialnie, z importu. Założenia wiar chrześcijańskich wywodzące się z Judaizmu są nam po prostu obce. Dlaczego? Ponieważ zostały stworzone przez ludy semickie, posiadające skrajnie inne podejście do świata, co za tym idzie nasza kultura jest (a raczej była – patrząc w perspektywie całego narodu w chwili obecnej) skrajnie odmienna. Nasze podłoże biologiczne różni się znacząco od tamtejszych ludów, których życie opiera się głównie na postawach koczowniczych i pasożytniczych, które ukształtowała w nich ewolucja jako właściwe dla narodu bez własnej ziemi. Znaczącym czynnikiem są również założenia judaizmu wynikające z Talmudu.

Różnimy się jednak znacząco od rodzimowierców. Żyjemy w XXI wieku, trudno jest więc uznawać cykl natury czy też towarzyszące mu zjawiska za przejaw boskich sił czy też boskiego istnienia. Wszelkie zjawiska atmosferyczne czy też kosmiczne są nam dziś znane z racji postępującej nauki, tak więc nie uważamy, że piorun czy też słońce jest przejawem boskiej działalności. Bieganie w średniowiecznych strojach wokół ognia jest raczej dobre w nauczaniu lub przybliżaniu historii wczesnośredniowiecznych Słowian, niż w tworzeniu na nowo ze strzępków wiadomości (w większości z zapisków chrześcijańskich kronikarzy) etnicznej wiary. Nasi przodkowie podczas świąt ubierali się we współczesne wówczas stroje, nie przebierali się w nakrycia używane np. w epoce kamienia łupanego. Według nas dziś też nie ma potrzeby zakładania historycznych kreacji, chyba że jest to wyżej wspominana rekonstrukcja historyczna. W dobie rozwoju nauki można to nazwać jedynie zabobonem. Nie krytykujemy wiary naszych przodków, będących na średniowiecznym etapie rozwoju cywilizacyjnego. W tamtym okresie ci ludzie stworzyli system religijny adekwatny do ich czasów i miejsca. Rodzima wiara bardzo dobrze przyczyniała się do rozwoju ówczesnej Słowiańszczyzny i stwarzała ideomatrycę kreującą zdrowy charakter narodowy, który został zniszczony przez wprowadzenie kontrreformacji kościelnej i zamieniony na katolicki, który z kolei obowiązuje do dziś niosąc ze sobą personalizm wegetacyjny, bierność, nieróbstwo, chory mesjanizm, czy też przeróżne formy umartwiania się – a co najważniejsze ustawia nas „tyłem” do otaczającego nas świata na rzecz marnej kontemplacji.

Antoni Wacyk pisał: „Gdybyśmy spytali polakatolika – co determinuje władczo i bez reszty jego postępowanie w życiu, wprawilibyśmy go w niemały kłopot. Z całą pewnością nie będzie to Dziesięcioro Przykazań jego Boga. Z całą pewnością nie będzie to Osiem Błogosławieństw Syna tegoż Boga. I z całą oczywistością ukaże się rozbrat między tym, co polakatolik wyznaje usty, a tym, co czyni”.

Wiara Słowian oprócz swoistych praktyk religijnych, niosła ze sobą PRAWDZIWE cnoty które zostały przez lud tknięte w bogów, będących personifikacją sił natury. Tymi wartościami były honor, męstwo, waleczność (atrybuty Peruna, boga wojny), poszanowanie ziemi, ojcowizny jako tej, która dając nam swoje owoce daje nam życie (bogini Mokosz), mądrość, roztropność i dobrobyt, ale także śmierć, która dla naszych przodków była czymś naturalnym (Weles, bóg zmarłych, mądrości i dobrobytu. Warto tu dodać, że życie nie było postrzegane jako „tymczasowe miejsce pobytu” przed pójściem do Nawii. To właśnie życie tu i teraz było tym, na czym skupiali się ludzie, nie „zbieranie punktów w życiu doczesnym” w oczekiwaniu na śmierć i późniejszy pobyt w raju lub piekle – jak to ma miejsce w chrześcijaństwie), przykładność, sumienność i oddanie pracy (Swaróg – boski kowal).

Pragniemy zachować wszystko co najlepsze z rodzimej wiary przodków, a więc wartości które reprezentowali bogowie, a co za tym idzie również pogański etos. Ddrzucamy jednak wiarę w bogów, którzy byli tworem ludzi, odpowiedzią na niezrozumienie otaczającego ich świata czy też zjawisk. Tylko w tym kontekście nazywamy się poganami. Bliski naszym sercom jest wzór kulturowy, jakim kierowali się praprzodkowie próbując przypodobać się bóstwom. Honor, waleczność, odwaga, rozwój osobisty, poświęcenie się pracy, polepszanie dobrobytu, praca na rzecz wspólnoty: wtedy rodowej, zwanej zadrugą – dziś narodowej. Dlatego też jeżeli odwołujemy się do mitologii starożytnych Słowian, robimy to jedynie historycznie bądź metaforycznie. Nie chcemy wskrzeszać czegoś, co jest już martwe, chcemy zaś przywrócić czysto polską – słowiańską kulturę, rozwijać ją i tworzyć na nowo, choćby w początkowo wąskim kręgu. Kulturę, która jest adekwatna do czasu w którym się znajdujemy. Pisząc kulturę, mamy na myśli również duchowość. Zadrużanie nie są ateistami. Jesteśmy ludźmi bardzo głęboko uduchowionymi, jednak nasza duchowość przybiera zupełnie inną formę niż jest to dziś potocznie rozumiane. Żeby to pojąć, trzeba zadać sobie pytanie: czym jest religia/wiara? Katolik odpowie, że jest to dla niego wiara w pozaziemskiego boga-ojca Jahwe i nauki jego ziemskiego syna Chrystusa. Rodzimowierca odpowie, że jest to wiara w bogów będących personifikacją sił natury, tudzież mocami odpowiedzialnymi za siły natury lub jej cykl. Więc jak to wygląda u nas? Otóż wiara to najwyższe ludzkie emocje skierowane w pewnym kierunku, zależnie od systemu religijnego (patrz wyżej). My, Zadrużanie, kierujemy te emocje na naród i ojczyznę. Tak więc praca dla narodu, w narodzie i poprzez naród jest najwyższym spełnieniem powinności religijnej. Podczas naszych świąt tworzymy swoiste misterium narodowe, naszymi świętością jest właśnie Polska – Słowiańszczyzna, naszymi świętymi bohaterowie narodowi: marszałek Józef Piłsudski, Jan Stachniuk, Antoni Wacyk, żołnierze, którzy oddali życie w obronie Polski, słowiańscy witezie walczący o powiększenie naszych ziem czy też broniący ich przed ekspansją germańskiego miecza, na którym Niemcy nieśli watykańską religię.

Przejawem boskości nie jest piorun czy Jezus. Jest nim Wola Tworzycielska. Cóż to takiego?

„Zasadniczą właściwością człowieka jest geniusz tworzycielski, czyli zdolności wiązania żywiołów psychiki ludzkiej z żywiołami natury w taki sposób, że powstaje nowy i potężny kształt mocy, temuż człowiekowi podległy” Jan Stachniuk

Jest to naturalny pierwiastek który posiada każdy człowiek, transcendentalna siła, która tłumiona jest dziś w Polakach przez totalną wspakulturę katolicyzmu. Nie jest to żadna siła nadprzyrodzona. Mówiąc prościej, można opisać ją jako swoisty „motor” będący w nas i pchający do działania. Każdy zdrowy fizycznie i umysłowo człowiek, częściej lub rzadziej czuje pewnego rodzaju wewnętrzny niepokój. Coś, co pcha nas do działania, zrobienia czegoś, często nawet sami nie wiemy czego. Bardzo często określa się to mianem nadmiaru energii itp. Ten właśnie „motor” napędowy to zdrowy odruch naszego dziedzictwa rasowego, które przekazali nam przodkowie i choćby nie wiadomo jak tłumiony, zawsze się odezwie – choćby raz na jakiś czas. Większość ludzi nie rozumie tego zjawiska i kieruje tę energię w różnych kierunkach, czasem dobrych (sport, szeroko rozumiana twórczość), czasem złych (modlitwa, kontemplacja, kradzieże, pijaństwo, narkotyki). My tę energię chcemy kierować w naszą pracę na rzecz ojczyzny. Szeroko rozumiana twórczość (od twórczości artystycznej, poprzez publicystyczną, pracę zarobkową jak i społeczną na rzecz narodu, samorealizacja, rozwój osobisty, nauka) staje się najwyższym nakazem moralnym. Mariusz Szczerski śpiewał „Wola Tworzenia wciąż każe nam iść, depcząc co marne, bez strachu przed złem” – tak więc każda forma aktywności wymierzona w dobro narodowego kolektywu, stawanie się „większym” niż się jest to dla nas największą formą spełnienia religijnego. Nasze emocje kierujemy ku takim wartościom, ku dziełom zarówno w wymiarze jednostkowym jak i wspólnotowym. Jako Zadrużanie wierzymy w Polskę, czyli w dzieło naszej wspólnoty, wierzymy w heroizm i twórczość, wierzymy w rozwijający się świat i coraz większą sprawczą moc samego człowieka, który nie potrzebuje bać się bogów a jedynie tego, że ulegnie własnym słabościom.

„Wzmożenie rytmu tworzycielskiego kosztem naturalnych wartości życia odczuwamy jako promieniowanie najgłębszego piękna, a zamykamy w tajemnym, pełnym czaru słowie: heroizm-bohaterstwo.”

„Odwieczna tęsknota do pełnego, wytężonego życia wypełnia duszę ludzką. Gdyby tęsknota ta opuściła nas, świat straciłby swoje piękno i wspaniałość, a życie uległoby nie dającemu się ogarnąć zubożeniu i zblaknięciu. Towarzyszy ona nam aż do bram nieuniknionej śmierci. Więcej nawet: wyobrażenie śmierci wzmaga ją i pobudza. Dzięki tej tęsknocie czujemy, że życie w każdej chwili powinno być czymś więcej niż jest. Rysuje się nam ono zawsze jako zadanie do spełnienia. W tym tkwi jego wartość. Stwarzać samego siebie, realizować swoje społeczeństwo – oto cel.” Jan Stachniuk

Tak właśnie widzimy narodową wiarę, współczesną wiarę, opartą na słowiańskiej kulturze i etosie. Bardzo ciekawym pomysłem w kontekście poruszanego tematu był projekt Duchtyni stworzony przez wspaniałego artystę Stanisława Szukalskiego, która to miała być panteonem narodowych świętych – bogorłów. Sam Szukalski opisał Duchtynię w taki sposób:

„Zbudować świątynię ponad i wokół Jamy Smoczej na Wawelu. Sklepienie jaskini przebić, by na krużganek je zmienić i górnem oświetleniem wpuścić słońce do pieczary i na dnie położyć.
Wywieźć i zbadać zawartość ziemi dna jaskini, by wywiedzieć się z drobiazgów pozostałości najdawniejszych epok. Potem ponownie zasypać do najszerszego punktu poziomego i nowe dno rozmyślnie zbudować. Całą jaskinię i sklepienia kwasami oczyścić, by jaśniej było.

Z jednej strony kręgu ustawić grobowiec Komendanta Piłsudskiego na wzniesieniu, na środku olbrzymi słup marmurowy postawić. Na nim stać będzie wielka rzeźba nowej koncepcji światowida, wynosząca się ponad krużganek sklepienia i pierwszego piętra świątyni. Z jej szczytu wystrzeliwać będą 4 promienie reflektorów przez sklepieniowe okno, by w nocy na niebie specjalnych dni, zdala było widać miejsce smętnicy.
Światowida stanowić będzie złożona grupa z 4 największych, a zasadniczo odrębnych w charakterze, polskich bohaterów, siedzących na wielkim koniu. Na siodle – tronie zwróceni ku czterem stronom świata siedzieć będą:

Piłsudski: – powodzący koniem ku Wschodowi, symbolizujący: Rano, Wiosnę, Przebudzenie zmysłu politycznego, Krwiznę (Rewolucję), Wojnę dla wolności, Wyzwolenie. Ostrzy On Toporła sercem – osełką.

Wielkazimierz: – ku Południu zwrócony, symbolizujący: Południe Lato, Rozkwit potęgi, Budownictwo Państwa, Pokój Bogactwo i Dobrobyt.

Kopernik: – ku Zachodowi, symbolizujący Wieczór, Zachód, Żniwa, Kulturę, Ciułanie, Wiedzy Zanik Zmysłu Państwowego, Pacyfizm i Przeoczenie Strony Fizycznej Życia.

Mickiewicz: – ku Północy, symbolizujący Noc, Północ, Zimę, Niewolę, Zamarcie Woli, Zmrożenie Soków Żywotnych, Marzycielstwo, Męczeńskość i Prorocze Przewidzenie Nadejścia Powrotnego Wiosny Wolności.
Wokół trzonu Swiatowida ustawiane będą inne grobowce w promieniowym kierunku od środka, nad któremi będzie hospodarzył nasz Oswobodziciel. Do wnętrza olbrzymiego trzonu, podtrzymującego Światowida, wieść będą wschodki, zaś 1/3 jego grubości środkowej będzie pełną. W tej pełni, na szczycie wschodek, będą okrągłe otwory do wsuwania rąk z ramieniem, wiodące do środka. Zaś tam, gdzie się spotkają, stać będzie w wiecznem oświetleniu elektrycznem Świętoporzeł, nowy Orzeł Polski II-ej. Jest on kompozytorem orła i ciesielsko – wojennago topora. Ponieważ w dziejach naszych było kilkanaście odmian godła Państwa Polskiego, jak piastowski, jagielloński, zygmuntowski i.t.d., to też Państwo nasze teraz urodziwszy się ponownie w dziejach świata musi mieć nowy emblemat, by zaznaczyć swą Epokę. Skoro jesteśmy w epoce potrzeby przerodzenia się moralnego, fizycznego, dyscyplinarnego i psychicznego, przeto symbol obosiecznego topora ciesielskiego, narzędzia budowy i prawiecznego sprzętu naszego Ludu w ręcznej wojnie, jest najstosowniejszym. Na Wawelu w trzonie Światowida będzie umieszczon jeden – jedyny Toporzeł który przez swe nadzwyczajne znaczenie będzie się zwał Świętoporłem, bo taki będzie tylko jeden w całej Polsce i Słowiańszczyźnie.
Znaczenie Świętoporła na tem będzie polegało, że z całej ziemi Polacy będą tutaj przybywali, by śluby składać w trzonie Światowida i w obecności Twórcy Polski II-ej, Komendanta Piłsudskiego. Tutaj dzieci i rodzeństwa przybywać będą, by w trzon wchodzić, tam uklęknąć, prawe ramię wsunąwszy w otwór dotknąć palcami rękojeści Swiętoporła i głośno wypowiedzieć swą umowę wierności wzajemnej. Tutaj przyjaciele przybywać będą, narzeczeni, i politycy, by śluby składać na Swiętoporła i uświęcać zawarcie umów między grupami narodowościowemi, politycznemi stronnictwami i międzypaństwowemi w obecności Piłsudskiego i u stóp światowida.

Pradziadowie nasi zwali swe święte miejsca Tynami, a zatem Gontyną czy Kontyną, gdzie biały koń Światowieda przebywał, a Świątyną, czy Świątynią, to miejsce, gdzie Świętek stał. Zatem nasza, zbudowana dla Oswobodziciela, zwać się będzie Duchtynią, bo tam Duch Polskiej II-ej zamieszkiwał będzie.”

Projekt Duchtyni według Szukalskiego

Nowa koncepcja Światowida według Szukalskiego

Na koniec raz jeszcze zacytujemy Wacyka:

„Trzeba się zastrzec z miejsca, że Zadruga nie ma nic wspólnego z epigonami dziewiętnastowiecznego słowianofilstwa, których zainteresowania polską starożytnością wyczerpują się zwykle na układaniu kalendarzy słowiańskich. Są i tacy, którzy roją o jakimś neopogaństwie, o wskrzeszaniu kultu starożytnych bogów słowiańskich.
Bałwany zostawmy bałwanom.
Do starożytności słowiańskiej sięgamy nie po to, by wskrzeszać prymitywne wierzenia, odświeżać formy dawno już zamarłe; zwracamy się do naszej pogańskiej przeszłości jako do kolebki duchowej dlatego, że w naturalizmie pierwotnej Słowiańszczyzny widzimy prawidłowy, zdrowy etap historycznego rozwoju polskiego człowieka.
Na postawę Słowianina wobec świata nie kładło się cieniem żadne memento mori,żadne pulvis es… Życie dla Słowianina nie było przygotowywaniem się do „przestawienia się” (patrz Nestor) do nawi. Życie, choć pełne trudu i niebezpieczeństw, miało swe uroki i uśmiechało się do tych, którzy z siłą ramienia łączyli tężyznę ducha.

„A któż się taki narodził i po ziemi stąpa? My dań przywykliśmy brać, a nie dawać, a to nam zapewnione jest, dopóki mamy w rękach miecze” – tak miał odpowiedzieć Dobryta, wódz Słowian południowych, posłom awarskim, przybyłym z żądaniem haraczu. Dla nas słowiańskość to nie mdła sielskość anielskość, to tradycje czasów, kiedy to skaliste brzegi Skandynawii grzmiały echem kopyt jazdy Raciborów, Uniborów, Dunimirów.”…skoro tylko Słowianie pojawiają się na arenie historii, widzimy ich jako lud wojowniczy, agresywny i nie znający spokoju (…)”

Sława Słowiańskiej Polsce!

Wyznawcy Orła Białego
http://ns-zadruga.org.pl/2015/08/alternatywa-ktora-tworzymy-czyli-czym-jest-wiara-zadruzna/

Piotr Bolo Radtke: nikt inny nie dogada się tak dobrze z Rosjaninem jak Polak

Czajka — Wed, 04 Jan 2017 22:32:48 GMT

Sty, 03, 2017
Mimo wszystko Polacy są dobrze nastawieni wobec Rosjan i zawsze mogą dojść z nimi do wzajemnego zrozumienia, jednak kłamliwa propaganda USA wzbudza w obywatelach Polski nienawiść do Rosjan, i z tym trzeba walczyć na wielu szczeblach. O tym w ekskluzywnym wywiadzie z agencją Media Analityk powiedział lider Braterstwa Polsko Rosyjskiego Piotr Bolo Radtke.
Korespondent: Dzień dobry. Pan jest założycielem i liderem ruchu społecznego „Braterstwo Polsko – Rosyjskie”. Kiedy pojawił się pomysł stworzenie tego ruchu i jakie były podstawowe przyczyny.
Braterstwo Polsko Rosyjskie (BPR) to idea, której głównym celem jest propagowanie przyjaźni oraz przeciwdziałanie rusofobii, która objawia się w Polsce pod różnymi postaciami i w ostatnich czasach stała się wszechobecna, napędzana przez media i polityków z obozu aktualnie sprawującego władzę w Polsce. Zakłamana propaganda inspirowana przez państwa bloku zachodniego, nadzorowana przez USA osiągnęła apogeum i naszym obowiązkiem jest temu przeciwdziałać. Organizacja jest także otwarta na inne kraje, pod warunkiem, że nie są wrogie Federacji Rosyjskiej. Na początku angażowałem się w różnych grupach społecznych, chciałem mieć swój wkład. Jednak stwierdziłem, że te działania są niewystarczające.

Praktycznie wszystkie prorosyjskie portale społecznościowe prowadzą tylko dyskusje, komentują wydarzenia itp. Nie jest to wystarczające i w ten sposób nigdy nie zjednamy dwóch jakże bliskich sobie narodów. Oczywiście wyjątkiem jest Stowarzyszenie KURSK Jerzego Tyca, z którym miałem przyjemność współpracować. To człowiek, który mało gada a dużo robi. Ratuje i walczy o pomniki. Uważam, że jest prawdziwym bohaterem obojga narodów. Jednak walka z rusofobią to nie tylko pomniki. Działania muszą być skoordynowane i prowadzone na wielu szczeblach. Do głównych zadań BPR należy praca w terenie: przeciwdziałanie rusofobii poprzez uświadamianie ludzi w tym: zlot Braterstwa Polsko – Rosyjskiego, pierwszy odbył się w 2016 r w Bornem Sulinowie. Ogólnopolska akcja walki z rusofobią, kolportaż ulotek na terenie całego kraju, angażowanie różnych środowisk społecznych, uświadamianie i wspólne działania w terenie. Wykłady na żywo, produkcja i nagrywanie filmów wideo, w których występują znane autorytety, wykłady nagrywane, mają na celu uświadomić polskie społeczeństwo jak przykre następstwa mogą wyniknąć z nienawiści zaszczepianej nam Polakom do narodu rosyjskiego. Nie należy zapomnieć także o Ukrainie, to dumny i wspaniały naród, który wsławił się w walce z Hitlerowskimi Niemcami. Oczywiście jest problem ugrupowań propagujących banderyzm i ukraińskich organizacji ziejących nienawiścią do Polaków, ten problem należy jak najszybciej rozwiązać, ponieważ to główna przeszkoda, przez którą nigdy nie dojdzie do pojednania. Dodatkowo, jeżeli zbrodni Wołyńskiej Ukraina nie uzna i nie przeprosi to o pojednaniu nie będzie mowy. Rząd sztucznie podtrzymuje przyjaźń a wszyscy wiemy, że społeczeństwo ma w tym temacie całkowicie odmienne zdanie. Odsyłam do Damiana Bieńko z Narodowej Wojnej Polski, który prowadzi największą grupę społeczności „Anty OUN UPA” w Facebook . Kilkanaście tysięcy ludzi wyraża tam swoje niezadowolenie. Także sprawa jest poważna a jednak przez polityków lekceważona. Stanowisko BPR w tym temacie jest nieugięte.

Korespondent: Nie jest tajemnicą, że na dzień dzisiejszy Rosja się kojarzy z wrogiem numer jeden dla wszystkich krajów Unii Europejskiej. Kto za to odpowiada? Dla kogo jest to wygodnie, żeby Rosja była traktowana jako agresor?

Bardzo proste pytanie i nie wymaga długiego komentarza, sprawa oczywista, jest to w interesie krajów bloku zachodniego, gdzie głównym ogniskiem zapalnym tej polityki są Stany Zjednoczone. Aktualna polityka geopolityczna USA jest nastawiona na rozszerzenie strefy wpływów, za wszelką cenę. Wojny i konflikty napędzają gospodarkę amerykańską, angażując nas Europejczyków w różnego rodzaju konflikty. Mobilizuje to poszczególne kraje do ciągłego zbrojenia oraz modernizowania swojej armii, gdzie przemysł zbrojeniowy USA napycha swoje sakwy, aż urywają się od dolarów. Ukraina miała wejść do Unii Europejskiej a potem w niedługim czasie stać się członkiem NATO … jak wiadomo wrogo nastawionego do Rosji, taki był misterny plan. Czy to nie jest polityka agresywna z zapędami imperialistycznymi? I kto na tym ucierpiał? Na Ukrainie siły działające z zewnątrz, mowa tu o USA, doprowadziły do bratobójczej wojny, brat do brata strzela. Chyba to nie było celem was Ukraińców, Słowian, dumnego narodu z bogatą historią…

Korespondent: Jak Pan myśli, czy Rosja stanowi zagrożenie dla Europy?

Rosja to wielki kraj, nie ma roszczeń terytorialnych wobec Polski a tym bardziej wobec Europy. Zadałbym pytanie w drugą stronę, czy Europa stanowi zagrożenie dla Rosji? Dlaczego miały miejsce próby poszerzania strefy wpływów? Dlaczego Ukraina została pogrążona w wojnie, przecież ciąg tragicznych wydarzeń w Ukrainie jest klęska polityki Obamy w tym rejonie. Obowiązkiem Pana Putina jest zapewnić bezpieczeństwo Rosji. Wszystko, co dzieje się w Rosji jest następstwem brudnej polityki Obamy. Jeżeli USA nie wyhamuje i nie skończy zakłamanej propagandy w kierunku Rosji, jeżeli nie zaprzestanie podjudzania Europy do obrzydliwej rusofobii to finał może być tragiczny. Najwyższy czas aby się opamiętać i zacząć myśleć samodzielnie, a nie skakać jak marionetki, gdy Pan Obama i jego świta sobie tego zażyczy…na szczęście epizod jego rządów dobiega końca! Rosja jest zagrożeniem, ale głównie dla USA w aspekcie gospodarczym, to gigantyczny rynek zbytu z wielkimi możliwościami przemysłowymi. Główną rzeczą, której obawiają się „oligarchowie” amerykańscy… konkurencji ze strony Rosji w sojuszu z Chinami, która może być zgubna w skutkach… Nowy prezydent USA napawa mnie nadzieją, w końcu ktoś inny „nie” z klanu wzajemnej adoracji, racjonalnie myślący, być może poprowadzi swoje państwo ku lepszej przyszłości w zgodzie i przyjaźni z Rosją.

Korespondent: Rusofobia nabywa bardzo masowego charakteru. Bardzo często rusofobia przekształca się w otwartą agresję w stosunku do Rosjan i rosyjskojęzycznych obywateli, nawet do turystów. W jaki sposób to można zatrzymać?

Nic mi o takich incydentach nie wiadomo, przynajmniej w państwie polskim, jak by nie patrzeć Polacy w dużym procencie poprzez zachodnią propagandę są rusofobiami, dodatkowo są bardzo negatywnie nastawieni do Ukraińców, którzy nielegalnie dosłownie zalali państwo polskie odbierając miejsca pracy Polakom, o czym nie pisze się w mediach! Ja osobiście nie mam nic przeciwko temu, ale niech przyjeżdżają legalnie i wtedy będzie w porządku. Polacy pomimo tego wszystkiego nie są agresywni, to przyjazny i gościnny naród. Nikt inny nie dogada się tak dobrze z Rosjaninem jak Polak. Oczywiście mają miejsce odosobnione przypadki jak w każdym państwie. Przytoczę przykład: w maju 2016 r. towarzyszyłem Nocnym Wilkom w asyście w mundurze kapitana Armii Czerwonej, a mój kolega w polskim mundurze również rangi kapitana. Oficjalna strona polskiego rządu była nieugięta; „Nocne Wilki nie wjadą do Polski ze względu na niebezpieczeństwo zagrożenia ładu publicznego!” Większej bzdury i aktu rusofobii nie mogliśmy się spodziewać. Była to kompromitacja władz Polskich. Polacy z rajdu katyńskiego solidarnie przejęli flagi i wieńce wraz z Nocnymi Wilkami z różnych krajów w tym ze Słowacji , Węgier, Niemiec itp.. Przejechałem z Nocnymi Wilkami całą Polskę, potem całą Europę, do samego Berlina. Oddawałem honory podczas składania wieńców przy pomnikach bohaterów w Warszawie, Wrocławiu, w Obozie Koncentracyjnym Oświęcim. Nigdzie nie spotkaliśmy się z wrogością, ludzie podchodzili i masowo robili sobie z nami zdjęcia. Nawet jednego incydentu nie zanotowano. Jako porównanie podam Rajd Katyński, gdzie Polacy do Rosji zostali wpuszczeni, byli witani chlebem i solą. Rosjanie potrafili się zachować a nasz rząd, co? Za kilka miesięcy wpuścił do Polski ze Stanów Zjednoczonych, Hels Angels gang motocyklowy, z którym były same kłopoty, na wjeździe doszło do zatrzymania pijanych motocyklistów i kontrowersyjna msza święta z udziałem tych gangsterów z emblematami diabła na koszulkach. Nic tylko wstyd na cały świat! Rosjanie mogą się czuć bezpiecznie w Polsce.

Korespondent: Czy jest potrzeba ochrony i wsparcia dla Rosjan i rosyjskojęzycznych obywateli na poziomie państwowym w Polsce? Jak Pan to widzi?

Nie. Rosjanie nie potrzebują ochrony, jak zaznaczyłem w poprzedniej odpowiedzi. Chyba, że w odosobnionych przypadkach, które zdarzają się w każdym innym kraju. Polacy nie są agresywni i są przyjaźnie nastawieni do gości. Jestem w tym przekonany.

Przygotowali: Denys Sadokha, Władysław Niedaszkowski

http://drospol.ru/news/piotr_bolo_radtke_nikt_inny_nie_dogada_sie_tak_dobrze_z_rosjaninem_jak_polak/2017-01-05-203

Katastrofa na kierunku rosyjskim

Czajka — Sun, 15 May 2016 22:44:13 GMT

https://wiernipolsce1.wordpress.com/2016/04/24/katastrofa-na-kierunku-rosyjskim/
BY RZECZPOSPOLITAPOLSKA | 24 KWIECIEŃ 2016 · 20:30
Walka z Rosją toczy się na płaszczyźnie silnie wzmożonej propagandy, coraz bardziej prymitywnej, a także poprzez realizowanie działań wewnątrz, takich jak wojna o pomniki i na zewnątrz, jak wykrzyczane na cały świat pragnienie sprowadzenia baz NATO na stałe do Polski.
Konstatowanie po raz kolejny, że rząd PiS prowadzi politykę antyrosyjską byłoby truizmem i banałem. Niemniej, dla kronikarskiego obowiązku i z myślą o potomności należy odnotowywać, a nawet więcej, uważnie przyglądać się zaawansowanym stadiom rusofobii obecnego układu władzy. Zaiste, jest się czemu przyglądać.

Stosunek pisowskiego czynownictwa do Rosji jest wielopłaszczyznowym wyrazem opętania zupełnie już irracjonalną nienawiścią do wszystkiego, co rosyjskie, w każdym czasie i pod każdym pozorem. Czy Polska PiS prowadzi jakąkolwiek politykę wobec Rosji? To pytanie najbardziej retoryczne z retorycznych. Tak, prowadzi, o ile za politykę uznamy prymitywne walenie w bęben pod hasłem „Bić Rucha!”. Pretekst? Każdy jest dobry, ale najlepszym jest sam fakt istnienia Rosji. Ci ludzie, którym aż się trzęsie głos, z – jak im się wydaje – patriotycznego uniesienia, kiedy mówią o Rosji, nawet nie zdają sobie sprawy z ciężaru przygniatającego ich kompleksu byłego niewolnika. Stąd ta hiperpatriotyczna słowna papka będąca mieszaniną nieznośnego patosu i cierpiętnictwa.

To wyraz zewnętrzny tej „polityki”. A treść? Czy ma ona jakiś dalekosiężny, czy choćby bliski do osiągnięcia cel? Nic z tych rzeczy. Cała jej treść zamyka się w słowach „nie o to chodzi, by złapać króliczka, ale by gonić go”. Stąd to ciągłe jątrzenie, obowiązkowe docinki w stronę Rosji nawet przy najbardziej neutralnych tematach w programach informacyjnych, ale przede wszystkim – budowanie atmosfery jakiegoś monstrualnego zagrożenia ze strony Rosji. Jakie będą skutki tej rażącej nieodpowiedzialności?

Najpierw ulegną rozluźnieniu ostatnie istniejące jeszcze połączenia faktyczne między naszymi krajami, a w końcu obecna władza doprowadzi do zerwania stosunków, być może po cichu, w drodze ich całkowitego, naturalnego zamrożenia na każdej płaszczyźnie. PiS miał szansę dokonać – nomen omen – dobrej zmiany, bo przecież, jak słusznie zauważył w najnowszym wywiadzie dla Onetu ambasador Rosji Siergiej Andriejew, to ekipa Donalda Tuska i Ewy Kopacz zaczęła zamrażać nasze stosunki wzajemne w imię walki o Ukrainę – ale nadzieją podniecany PiS wszedł z całą mocą w buty poprzedników na drogę tryumfu albo zgonu.

Walka z Rosją toczy się na płaszczyźnie silnie wzmożonej propagandy, coraz bardziej prymitywnej, a także poprzez realizowanie działań wewnątrz, takich jak wojna o pomniki i na zewnątrz, jak wykrzyczane na cały świat pragnienie sprowadzenia baz NATO na stałe do Polski, o Smoleńsku już nawet nie wspominając. Zwłaszcza na arenie międzynarodowej towarzyszą tym działaniom wypowiedzi pełne przekonania o własnej potędze, trącące butą. Nie chcę już „znęcać się” nad osobą i działaniami ministra obrony narodowej, który w swym uwielbieniu dla USA i NATO nie zauważył momentu, w którym w swej nadgorliwości w komplementach na rzecz zachodnich partnerów, stał się lustrzanym odbiciem co bardziej lizusowsko nastawionych do ZSRR dygnitarzy PRL.

Ale spójrzmy na wypowiedź doradcy prezydenta Dudy p. Krzysztofa Szczerskiego w związku ze zbliżającym się spotkaniem Rady NATO-Rosja. Zaczyna dobrze – „jesteśmy przeciwni izolowaniu Rosji”. Ale, ale, porzućmy nadzieję, dalej już to samo, co zawsze – „co nie oznacza, że jesteśmy zwolennikami zniesienia sankcji”. I obowiązkowe – „Polska zgodziła się na posiedzenie Rady pod warunkiem, że jego tematem numer jeden będzie kwestia Ukrainy”. No, naturalnie, prawda. W końcu może p. minister ma trochę racji. Jak się wyrzuciło w błoto 4,5 miliarda złotych przekazując je międzynarodowym gangsterom „rządzącym” obecnie Ukrainą, to nie ma się co dziwić tej trosce… Ale to tylko moje domysły, dalej p. Szczerski wyjaśnia:

„Chodzi o to, by wznowić kanał komunikacji, by strona rosyjska uzyskała od NATO jasną, czytelną odpowiedź na to, że NATO jest Sojuszem, który będzie dbał o bezpieczeństwo swojego najbliższego otoczenia. NATO ma obowiązek powiedzenia partnerom rosyjskim, że pokój na Ukrainie to element oczywistego zainteresowania samego Paktu”.

To bardzo interesująca koncepcja, przy tym niezwykle komfortowa dla NATO. Oto, mamy od 25 lat do czynienia z procesem zbliżania się NATO do granic Rosji, i w tej sytuacji Sojusz ma dbać o bezpieczeństwo swojego najbliższego otoczenia?! Czyli Ukrainy, Białorusi, Mołdawii, Kaukazu itd. Cóż, jeżeli polscy i niektórzy zachodni politycy wyobrażają sobie, że wobec takiego postawienia sprawy znajdą w stronie rosyjskiej partnera, to grubo się mylą. Oczywiście, być może, że się nie mylą, ale robią to celowo. Wówczas jednak powinni nie ukrywać się za frazesami o bezpieczeństwie, tylko powiedzieć, że chodzi im o zdominowanie Rosji. Ale tego wprost nie powiedzą, bo to nie ładnie wygląda w mediach. Jest to tymczasem polityka prowadząca do eskalacji nowej zimnej wojny i do realnego zagrożenia wojną rzeczywistą o zasięgu światowym.

Swoje dołożył również niezawodny na kierunku rosyjskim p. minister spraw zagranicznych Witold Waszczykowski. Na odbywającym się w Bratysławie posiedzeniu Global Security Forum stwierdził, że „ewentualne stacjonowanie zachodnich wojsk w Polsce nie jest prowokacją wymierzoną w stronę Rosji. To nie obecność wojsk byłaby prowokacją wymierzoną w stronę Rosji, ale to właśnie jej brak zachęcałby do działań, jakie widzieliśmy, chociażby ostatnio na Bałtyku (i jeszcze to pragnienie wyartykułowane przez ministra – obecność, obecność i jeszcze raz obecność)”.

Oczywiście, nie jest to żadną prowokacją, tak jak nie byłyby prowokacją rosyjskie bazy w Meksyku i pływające sobie dla sportu rosyjskie niszczyciele w odległości 70 km od Nowego Jorku. Ale – zapomniałem – exceptional country rządzi się innymi prawami.

W ten sposób rusofobi prowadzą nas prostą drogą do katastrofy geopolitycznej. Chcą radykalnego zaognienia stosunków z Rosją, a żeby dopełnić obrazu, to właśnie z Polski pragną uczynić państwo frontowe. Jest to całkowite zaprzeczenie nie tylko endeckiej koncepcji polityki międzynarodowej Polski, ale i każdej innej, której celem jest pokojowe współistnienie wielkich, średnich i małych państw.
Dzieje się to wszystko w sytuacji, w której Rosja od lat zachowuje się na arenie międzynarodowej, jak przystało na cywilizowane państwo, broniąc jedynie swojego najbliższego przedpola przed zuchwałą bezczelnością zachodnich „partnerów”, zaś na zewnątrz, tj. do Syrii wchodząc jedynie na wyraźną prośbę jej legalnych władz. I nie zagraża Polsce…

Nie twierdzę, że Rosja jest wzorcem cnót wszelakich, niemniej porównanie działań USA realizujących koncepcję światowego hegemona wypada dla kraju za Atlantykiem wysoce niekorzystnie. Politycy, którzy pragną widzieć Polskę jako kolejny stan USA powinni to głęboko przemyśleć, a nie chować się za kurtyną hałaśliwych, ale pustych frazesów.

Adam Śmiech
Fot. Wikipedia Commons

Myśl Polska, nr 17-18 (24.04.1.05.2016)

za: http://mysl-polska.pl/853

Witek: PiS zaproponowało rząd łączący doświadczenie z powiewem świeżości

Orszański — Mon, 09 Nov 2015 22:40:37 GMT

http://fakty.interia.pl/raporty/raport-nowy-rzad-pis/aktualnosci/news-witek-pis-zaproponowalo-rzad-laczacy-doswiadczenie-z-powiewe,nId,1919353
9 listopada (15:41)
Wiceprezes PiS, kandydatka na premiera Beata Szydło zaproponowała skład rządu, który łączy doświadczenie z powiewem świeżości - oceniła rzeczniczka PiS Elżbieta Witek. Jak mówiła, ona otrzymała dwie propozycje i wybrała funkcję rzecznika rządu.
Prezes PiS Jarosław Kaczyński i wiceprezes partii Beata Szydło przedstawili w poniedziałek skład przyszłego rządu. Wicepremierem, ministrem nauki i szkolnictwa wyższego ma Jarosław Gowin, który w kampanii wyborczej był przedstawiany jako najbardziej prawdopodobny kandydat na ministra obrony. W poniedziałek ogłoszono jednak, że szefem MON będzie Antoni Macierewicz.
Ponadto m.in. szefem MSZ ma być Witold Waszczykowski, ministrem sprawiedliwości - lider Solidarnej Polski Zbigniew Ziobro. Witek - która w dotychczasowych spekulacjach była wymieniana jako ewentualna kandydatka na szefową MEN - ma zostać szefową gabinetu politycznego premiera i rzecznikiem rządu.

Elżbieta Witek /Marcin Obara /PAP
- Ja otrzymałam dwie propozycje i podobnie było z ministrem Jarosławem Gowinem - otrzymał propozycję i wybrał naukę i szkolnictwo wyższe - powiedziała dziennikarzom Witek.

Pytana, dlaczego wybrała funkcję szefa gabinetu politycznego premiera i rzecznika rządu, odpowiedziała: "Ilekroć mnie pytaliście, zawsze mówiłam, że PiS ma znakomitych ludzi, którzy mogą zarządzać edukacją. Gabinet polityczny to była prośba prezes Szydło i zgodziłam się".

W jej ocenie, w przyszłym rządzie będą "ludzie, którzy mają doświadczenie". - Nie możemy sobie pozwolić na to, by zajmować się amatorszczyzną. Potrzebujmy ludzi, którzy się znają, mają doświadczenie i praktykę, bo mamy program, który zmierza ku dobrej zmianie, a do tego potrzeba ludzi zdecydowanych, zdeterminowanych i takich, którzy mają kompetencje - mówiła Witek.

- Tworzymy jedną drużynę. Jeśli nie ma się drużyny, która jest spójna i która współpracuje, to niczego dobrego się nie zrobi. Prezes Szydło zaproponowała skład, który będzie łączył doświadczenie z powiewem świeżości - dodała obecna rzeczniczka PiS.

Jak zauważyła, w rządzie Beaty Szydło będzie sporo nazwisk, których nie było w rządach PiS w latach 2005-2007.

Dopytywana o pierwsze projekty ustaw, które rząd skieruje do Sejmu, Witek powiedziała, że PiS chce, by "Sejm pracował intensywnie i by projektów ustaw było jak najwięcej, jak najszybciej przeprowadzanych".

Czytaj więcej na http://fakty.interia.pl/raporty/raport-nowy-rzad-pis/aktualnosci/news-witek-pis-zaproponowalo-rzad-laczacy-doswiadczenie-z-powiewe,nId,1919353#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=msie

Ministerstwo Obrony Rosji: rosyjskie samoloty rozpoczęły naloty na pozycje PI w Syrii

Czajka — Wed, 30 Sep 2015 22:01:14 GMT

http://pl.sputniknews.com/swiat/20150930/1124989.html
© Sputnik. Ramil Sitdikov
15:25 30.09.2015
Samoloty Sił Powietrzno-Kosmicznych Rosji rozpoczęły operację powietrzną, podczas której przeprowadzają punktowe ataki na pozycje Państwa Islamskiego w Syrii – poinformował rzecznik Ministerstwa Obrony Rosji generał Igor Konaszenkow.
— Zgodnie z decyzją Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej Władimira Putina samoloty rosyjskich Sił Powietrzno-Kosmicznych dziś rozpoczęły operację powietrzną, podczas której przeprowadzają punktowe ataki na cele naziemne terrorystów z ugrupowania Państwo Islamskie na terytorium Syryjskiej Republiki Arabskiej – oświadczył generał.
Jak powiedział Konaszenkow, minister obrony Rosji generał Siergiej Szojgu poinformował swoich kolegów z Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym (OUBZ), że podczas operacji powietrznej w Syrii samoloty rosyjskich Sił Powietrzno-Kosmicznych zbombardują należące do Państwa Islamskiego węzły komunikacyjne, sprzęt wojskowy, transport, magazyny broni, amunicji i paliwa.

Ministerstwo obrony Rosji poinformowało również za pomocą Twittera, że siły powietrzne Rosji bombardują należące do ISIS węzły komunikacyjne, sprzęt wojskowy, transport, magazyny broni, amunicji i paliwa.

Czytaj więcej: http://pl.sputniknews.com/swiat/20150930/1124989.html#ixzz3nGHpd8db

Rosyjskie zaangażowanie wojskowe w Syrii? Wzmaga się chaos na Bliskim Wschodzie

Czajka — Wed, 30 Sep 2015 21:57:39 GMT

https://frugo1962.wordpress.com/2015/09/28/rosyjskie-zaangazowanie-wojskowe-w-syrii-wzmaga-sie-chaos-na-bliskim-wschodzie/
Posted on 28 Wrzesień 2015 by Frugo1962
Harrison Koehli
Sott.net
28 sierpnia 2015
W zeszłym miesiącu, podjąwszy się zadania prawie tak trudnego, jak znalezienie przez Diogenesa uczciwego człowieka, Stany Zjednoczone ponoć znalazły w Syrii ogłuszającą liczbę 60 „umiarkowanych rebeliantów” – kandydatów do przeszkolenia w ramach amerykańskiego interwencjonistycznego programu, mającego na celu obalenie prezydenta Syrii Baszara al-Assada „wojny przeciw islamskim terrorystom”. Doborowa drużyna tych „umiarkowanych” bojowników wytrenowanych przez USA, wśród tysięcy podobnie motywowanych terrorystów Państwa Islamskiego / Al-Nusry / Wolnej Armii Syryjskiej, zademonstrowała swoje męstwo natychmiast odmawiając walki z powiązanym z Al-Kaidą Frontem al-Nusra w Syrii. Było to niebezpieczne w skutkach zawahanie, bowiem poskutkowało zaatakowaniem ich przez bojowników Al-Nusry.

Wieści o bezużyteczności tej grupy dotarły do Waszyngtonu na początku sierpnia i wkrótce Obama zadeklarował przeprowadzenie nalotów w Syrii, aby bronić tzw. „rebeliantów” – nawet przed „atakami” ze strony prawowitych władz syryjskich. Naloty, które były przeprowadzane z bazy NATO w Turcji, rozpoczęły się kilka tygodni temu. I tak, po ponad rocznych nalotach NATO z terenu Iraku „przeciw pozycjom Państwa Islamskiego” na południową flankę w Syrii i Iraku, otworzył się od północy drugi front nalotów na Syrię. Niezwykle podejrzany jest również atak bombowy, jaki miał miejsce pod koniec lipca, podczas kurdyjskiego politycznego spotkania młodzieży w Suruku, w południowej Turcji, i który został przeprowadzony – rzekomo przez ISIS z terytorium Syrii – w przeddzień przyłączenia się tureckich sił powietrznych do amerykańskich nalotów bombowych na cele w północnej Syrii. Sądzę, że można rozsądnie zasugerować, że wewnętrzni przeciwnicy polityczni zostali zaatakowani przez neo-ottomański reżim Erdogana, a ich śmierć została użyta do usprawiedliwienia transgranicznych nalotów bombowych przeciw Kurdom w północnej Syrii.

Rzekomi rosyjscy najemnicy w Syrii
Podkreślenia wymaga turecka perfidia w tym wszystkim. Mieszkający w Syrii analityk polityczny Thierry Meyssan przypuszcza, że rosyjska alternatywna trasa gazociągu do Europy śródziemnomorskiej – „Gazociąg Turecki”, w sprawie budowy którego w grudniu ubiegłego roku zostało podpisane memorandum – utknęła w martwym punkcie. Rzeczywiście, najpierw na początku lipca Gazprom zawiesił objęte kontraktem prace budowlane, po czym zmniejszył przepustowość rurociągu o połowę w stosunku do określonej w pierwotnej umowie. Oficjalne stanowisko Turcji w odniesieniu do secesji Krymu przez Rosję jest takie, że „nigdy nie uzna aneksji Krymu”. Ankara wymachiwała także propozycjami ogromnych pożyczek dla reżimu w Kijowie, oraz gościła zjazd grupy nacisku kongresu Tatarów krymskich, z udziałem ministra spraw zagranicznych Ukrainy, wzywającej Rosję do „zwrócenia Krymu Ukrainie”.

W normalniejszym świecie nie byłoby wątpliwości w kwestii tego, co się dzieje w Syrii i wokół niej, ponieważ interwencja militarna byłaby nazwana po imieniu. Kiedy jeden kraj (i jego sojusznicy) szkoli grupę bojowników w innym kraju pod pretekstem zapobiegnięcia rozprzestrzenieniu się na inne kraje grasujących tam terrorystów, a tak naprawę szkoli ich do obalenia rządu danego kraju, jest to akt agresji jednego państwa wobec drugiego. Tylko to, że USA mówią, że „samoobrona” szkolonej przez obce państwo grupy wywrotowej przed prawowitą samoobroną Syrii jest usprawiedliwiona, nie czyni tego prawdą. Parafrazując słowa Johna Kerry’ego, nie można tak po prostu zaatakować zbrojnie innego kraju pod zmyślonym pretekstem… Cóż, tak naprawdę można, USA robią to cały czas.

Rosyjski minister spraw zagranicznych Ławrow, z typową dla siebie powściągliwością polityczną, nazwał waszyngtoński plan [nasilenia bombardowań Syrii] „przynoszącym skutki przeciwne do zamierzonych”. Słusznie wskazał na katastrofę humanitarną w Syrii – spowodowaną przez interwencję USA/NATO – i wezwał do „natychmiastowego zaprzestania interwencji zewnętrznej”. Natomiast rzecznik Białego Domu Josh Earnest, z typowymi dla Amerykanów fanfaronadą i arogancją, powiedział, że Syria „nie powinna się wtrącać” w działalność wyszkolonych przez USA „rebeliantów”, oraz zagroził, że „w ich obronie” zostaną podjęte „dodatkowe kroki”.

Pomimo wielomiesięcznych nalotów – pozornie skierowanych przeciw ISIS w Iraku – grasujące bandy najemników są wyraźnie wciąż tak samo liczne jak kiedyś. Naloty bombowe nie tylko zabijają setki cywilów, ale także zwracają lokalną ludność przeciwko Stanom Zjednoczonym, które w ich oczach działają z podejrzanych pobudek. Innymi słowy, wielu przyłącza się do ISIS w odpowiedzi na coraz to nowsze amerykańskie zbrodnie w regionie. Można więc przypuszczać, że służy to interesom USA. Im więcej ISIS ma bojowników, z którymi trzeba walczyć, tym bardziej uzasadniona jest dalsza interwencja wojskowa USA. Więcej nalotów, więcej rzezi oraz szansa, że – być może – uda im się zrealizować plan obalenia Asada oraz podporządkowania sobie Iranu i Hezbollahu.

Tymczasem Rosja robi to, co potrafi najlepiej: ugruntowuje wzajemnie korzystne stosunki gospodarcze z innymi suwerennymi państwami (zamiast pracować nad destabilizacją poprzez destrukcję i morderstwa), stara się dyplomatycznie rozwiązywać problemy oraz proponuje strategie militarne z poszanowaniem suwerenności innych narodów.

W 2007 roku Rosja podpisała z Iranem kontrakt na dostarczenie obronnych systemów rakietowych ziemia-powietrze S-300. W 2010 roku Rosja wycofała się z umowy, dobrowolnie nakładając embargo, zgodnie z międzynarodowym (czytaj: amerykańskim) zakazem sprzedaży broni do Iranu. Iran w odpowiedzi złożył pozew, ale sytuację zmienił niedawno zawarty układ „jądrowy”, w którym Rosja odegrała kluczową rolę. Rosja i Iran rozwiązały już wszystkie niezgodności poza drobnymi szczegółami technicznymi i Iran może spodziewać się dostaw S-300 jeszcze w tym roku.

Efektem całej tej przemocy, jaką obserwujemy na Bliskim Wschodzie od czasu 9/11 i która ma na celu powstrzymanie Iranu – oraz utrzymanie Rosji z dala od regionu – jest zbliżenie Rosji i Iranu. Ministrowie tych dwóch krajów spotkali się niedawno i potwierdzili swoje zgodne stanowisko w sprawie Syrii, ostrzegając przed wszelkimi zewnętrznymi próbami „dyktowania” rozwiązania. Zaplanowali także rozszerzenie handlu, wliczając w to zakup przez Iran rosyjskich reaktorów jądrowych.

Siergiej Ławrow, rosyjski minister spraw zagranicznych

Podobne wieści dochodzą z Egiptu: podczas ostatniego spotkania Putina z prezydentem as-Sisim rząd egipski wsparł rosyjski plan stworzenia prawdziwej koalicji przeciwko ISIS, w skład której weszłyby siły faktycznie walczące przeciwko Państwu Islamskiemu: Irakijczycy, Syryjczycy i Kurdowie, którzy osiągają o wiele lepsze rezultaty niż trenowani przez USA „rebelianci” czy nieskuteczne i przynoszące przeciwne rezultaty naloty (i zrzuty z powietrza). Ponadto, Egipt chciałby w najbliższej przyszłości znaleźć się w strefie wolnego handlu – Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej (EUG) – unikając tym samym wszechpotężnego amerykańskiego dolara poprzez wymianę handlową pomiędzy Egiptem i Rosją w ich własnych walutach. Również sankcje nałożone na Rosję przyniosły korzyść Egiptowi, otwierając przed nim nowe możliwości zwiększenia handlu żywnością. No i podobnie jak Iran, Egipt cieszy się z perspektywy budowy rosyjskich elektrowni jądrowych. „Twórcy rzeczywistości” z Waszyngtonu muszą być bardzo zadowoleni, że ich antyrosyjska kampania okazała się tak bardzo „owocna”: nie przestaje przysparzać Rosji przyjaciół, którzy następnie wspierają politykę, która z kolei prowadzi do rezultatów, którym antyrosyjskie sankcje miały właśnie zapobiec.

A teraz wygląda na to, że po etapie dobrych stosunków dyplomatycznych i umów handlowych z Syrią Rosja przechodzi do bezpośredniego wsparcia Syrii w jej walce przeciw wspieranym przez zagranicę terrorystom, niszczącym kraj kawałek po kawałku. Syryjska gazeta Al-Watan poinformowała wczoraj, że w ostatnich tygodniach „do Damaszku dotarło wielu rosyjskich doradców wojskowych” i że Rosja zaczęła przekazywać Damaszkowi zdjęcia satelitarne. Wieść niesie (z powiązanej z opozycją strony alsouria.net), że „rosyjska ekipa techniczna została przemieszczona na obrzeża Latakii […] do wzmocnienia linii obronnych sił rządowych, kiedy islamistyczna Armia Podboju w pobliżu równiny Al-Ghab zagroziła przesunięciem się w kierunku skupisk ludności alawickiej” oraz że wcześniej doradcy proponowali budowę bazy wojskowej w tej okolicy.

Al-Watan podał również, że doradcy „zaczęli gromadzić informacje, które umożliwią zbadanie potencjalnego rozmieszczenia sił międzynarodowych pod patronatem ONZ”, dodając, że Kreml „przeanalizuje możliwość uruchomienia odrębnej rosyjskiej operacji, a także wspólnej [operacji] z Organizacją Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym, która zbierze się 15 września w Duszanbe, stolicy Tadżykistanu”.

Wkrótce po podjętej 4 sierpnia przez USA decyzji „obrony” rebeliantów poprzez bombardowanie Syrii, szef wojsk powietrznodesantowych Rosji, pułkownik Władimir Szamanow, oświadczył, że jest gotów wysłać z misją do Syrii elitarne siły antyterrorystyczne. Dmitrij Pieskow, sekretarz prasowy Putina, zaprzeczył doniesieniom, że Damaszek prosił o żołnierzy. Być może wypowiedź generała Szamanowa miała dać do zrozumienia, że Rosja jest gotowa pomóc, jeśli tylko Damaszek o pomoc poprosi? Wszakże Rosja zapewniała finansowe i dyplomatyczne wsparcie dla Damaszku od czasu operacji zmiany reżimu, rozpoczętej w 2011 roku, a niedawno podpisała umowę na dostarczenie zaawansowanych myśliwców MiG-29M i MiG-31 dla syryjskich sił powietrznych.

W ubiegły wtorek [25 sierpnia] w wywiadzie dla libańskiej telewizji Al-Manar prezydent Al-Asad powiedział:

…że Rosja nie wspiera pojedynczych osób ani jakiegoś konkretnego prezydenta, i dodał, że byłoby to nie do przyjęcia i stanowiłoby ingerencję w sprawy wewnętrzne; Rosja raczej wspiera konkretne zasady, do których należą suwerenność państw i narodów.

Na temat Rosji w kontekście zbliżającej się konferencji Genewa-3, prezydent Al-Asad powiedział:

„Mamy duże zaufanie do Rosjan, którzy w czasie trwania tego kryzysu, rozpoczętego cztery lata temu, udowodnili, że są uczciwi i otwarci w stosunkach z nami, i trzymają się zasad. To ważne. Kiedy więc Rosjanie spotykają się z różnymi stronami, nie obawiamy się, że te strony mogą im zniekształcić prawdziwy obraz. Rosjanie mają bliskie stosunki z Syrią i są w stanie samodzielnie mieć właściwe rozeznanie w sytuacji. Jesteśmy przekonani, że celem Rosjan jest doprowadzenie do dialogu między stronami i ucięcia nawoływań do wojny”.

„Taki jest cel. Ale nie osiągnie się porozumienia w żadnej sprawie, jeśli my, Syryjczycy, nie siądziemy razem i nie porozmawiamy. To nie Rosjanie będą narzucać rozwiązania, więc zachęcamy ich do spotkania się ze wszystkimi siłami i jesteśmy spokojni, kiedy rosyjscy przedstawiciele spotykają się z dowolnymi innymi politykami, bez wyjątku”.

Cokolwiek się stanie, nie wygląda na to, żeby Rosja wycofała się z wierności zasadom suwerenności i współpracy międzynarodowej. Każde niedorzeczne szaleństwo, jakie przychodzi do głowy Zachodowi – czy to zwrócone bezpośrednio przeciwko Rosji, czy też pośrednio, poprzez atak na Ukrainę bądź dowolne inne zastępcze miejsce na Bliskim Wschodzie, Kaukazie lub w Azji Środkowej – spotyka się jak dotąd z elegancką i racjonalną odpowiedzią Rosji. Jak sześciolatek, złapany w sidła własnych, wzajemnie sprzecznych kłamstw, Zachód jest w kropce, jeśli chodzi o Syrię i ISIS (nie wspominając Ukrainy). Nie może dalej udawać, że chce zniszczyć ISIS, odrzucając jednocześnie rosyjską propozycję stworzenia prawdziwej koalicji tych krajów, które rzeczywiście cierpią z powodu zbrodni ISIS. Coś musi pęknąć.

Tłumaczenie: PRACowniA

Chiny zbudują własny bombowiec strategiczny?

Czajka — Wed, 15 Jul 2015 23:39:16 GMT

http://wiadomosci.wp.pl/kat,1356,title,Chiny-zbuduja-wlasny-bombowiec-strategiczny,wid,17709792,wiadomosc.html
Adam Parfieniuk
akt. 15.07.2015, 16:54
Chińczycy już od ponad 40 lat marzą o skonstruowaniu własnego bombowca strategicznego dalekiego zasięgu. Przez kilka dekad tych planów nie udało się przekuć w rzeczywistość. Na przeszkodzie zawsze stały technologiczne braki lub niedobór funduszy. Jednak w ostatnim czasie Chiny wysłały w świat kilka sygnałów, które wskazują, że tym razem mogą być faktycznie gotowe do rozpoczęcia wielkiego militarnego projektu.
"Potrzebujemy bombowca, by w razie konfliktu, mieć możliwość zaatakowania przeciwnika z dala od naszego wybrzeża" - obwieścili zgodnym chórem eksperci na łamach "China Daily", anglojęzycznego organu Komunistycznej Partii Chin.

sina.com
O tym, że Pekin ma w planach projekt bombowca strategicznego pisały już w 2013 roku rosyjskie media. Wówczas informowano o pozyskaniu przez Państwo Środka przełomowej technologii, która miała umożliwić miniaturyzację reaktorów napędzających samoloty dalekiego zasięgu. Ten sensacyjny projekt należy włożyć między bajki, ale już to, że Pekin w najbliższych latach rozpocznie pracę nad następcą przestarzałych bombowców Xian H-6 (opartych na Tupolewach Tu-16), staje się coraz bardziej realne.

Potrzebny następca

Państwo Środka zdaje sobie sprawę, że chociaż jest jednym z zaledwie trzech państw, obok USA i Rosji, które dziś posiada bombowce strategiczne, to jego flota jest wyjątkowo archaiczna. Podstawową wadą H-6 jest ich niska prędkość - maksymalnie 1050 km/h - co sprawia, że chińskie bombowce są łatwe do przechwycenia przez obce myśliwce ponaddźwiękowe.

Chińscy inżynierowie oceniają, że udało im się już wycisnąć maksimum z ponad 50-letniej platformy. Dlatego uważają, że skonstruowanie kolejnej udoskonalonej wersji tego modelu jest już niemożliwe, a zmodernizowany bombowiec H-6K, przystosowany do przenoszenia pocisków cruise, jest finalnym produktem w rodzinie H-6.

Chiny ani myślą rozstawać się ze strategiczną flotą powietrzną, szczególnie, że USA i Rosja wyraźnie dają do zrozumienia, że w kolejnych latach będą rozwijały swoje samoloty tego typu. Naturalnym ruchem wydaje się więc poszukiwanie następcy H-6.

Eksperci spekulują, że Chiny przystąpią do intensywnych prac nad bombowcem po ukończeniu priorytetowego projektu chińskiego lotnictwa, jakim jest w tej chwili wojskowy transportowiec Y-20, bliźniaczo podobny do Boeinga C-17. Na razie Pekin prowadzi zaawansowane testy kilku prototypów Y-20, samoloty zaprezentowano także na imprezach lotniczych.

Kierunek lotu

Lipcowy artykuł w "China Daily" skrupulatnie relacjonuje niedawne spotkanie oficerów wysokiego szczebla, którzy wyjątkowy akcent położyli na rozwój "strategiczny" chińskiego lotnictwa. W czasie tej narady ustalono, że bombowiec przyszłości powinien otwierać możliwości operacyjne na Pacyfiku w pasie "pierwszego łańcucha wysp" (od Filipin Tajwanu po Japonię i amerykańską bazę na Okinawie), w rejonie "drugiego łańcucha wysp" (m. in. Wyspa Guam z bazą USA) oraz w "trzecim łańcuchu wysp" - w okolicach Hawajów.

Innym sygnałem, że Państwo Środka może myśleć o nowym bombowcu strategicznym, jest uwaga, jaką poświęcono tym samolotom w czerwcowym "Aerospace Knowledge", chińskim magazynie o obronności, którego autorzy zwykle orientują się w tematyce chińskich zbrojeń. Również oni, po przeanalizowaniu obecnej zawartości hangarów sił powietrznych, zaapelowali o jak najszybszy rozwój lotnictwa strategicznego dalekiego zasięgu.

W końcu, biała księga obronności, którą w maju opublikowały władze w Pekinie, jasno stwierdza, że rodzime lotnictwo będzie pracowało nad zwiększeniem możliwości wczesnego strategicznego ostrzegania, poprawieniem skuteczności ataku sił powietrznych oraz wzmocnieniem obrony przeciwpowietrznej i przeciwrakietowej.

Wszystko to może zwiastować militarny kierunek, w którym chcą w niedalekiej przyszłości zmierzać Chiny.

Zbudujmy bombowiec!... Ale jaki?

"China Daily" nie ma wątpliwości, że wyjście ze strategicznym bombowcem poza "pierwszy łańcuch" raz na zawsze zniechęci obce mocarstwa do ewentualnej interwencji lub wojny z Państwem Środka. Gazeta uściśla, że bombowcem przyszłości byłaby maszyna, która miałaby minimum 8 tys. kilometrów zasięgu i brałaby na pokład ponad 10 ton uzbrojenia powietrze-ziemia. - Te wymogi będą dużym problemem dla chińskiego przemysłu lotniczego. Nie sądzę, by można je było spełnić w krótkim czasie. Taka maszyna będzie potrzebowała konstrukcji niczym dzieło sztuki, aerodynamicznej konfiguracji oraz nowoczesnych silników turbowentylatorowych - ocenił redaktor "Aerospace Knowledge" Wang Yanan.

Ekspert sądzi, że Chiny powinny skupić swoje wysiłki na skonstruowaniu maszyny podobnej do rosyjskiego Tu-160, z tą różnicą, że powinna ona być stałopłatem, bez możliwości zmiany geometrii skrzydeł, która niepotrzebnie komplikuje projekt. Wang odrzuca pomysł budowy "latającego skrzydła", w typie amerykańskiego bombowca B-2, ze względu na zbyt duże wyzwanie technologiczne i finansowe kosztem wątpliwej niewykrywalności.

Z kolei Du Wenlong, badacz z Wojskowej Akademii Naukowej, twierdzi, że nowy samolot oprócz dużej żywotności i dalekiego zasięgu powinien być także trudny do namierzenia. Podobną opinię wyrażał Shao Yongling, profesor na Akademii Dowództwa Drugiego Korpusu Artylerii, który sądzi, że technologia stealth jest niezbędna do stworzenia bombowca najnowszej generacji. Oficer argumentował, że współczesna obrona przeciwlotnicza jest zbyt "zaawansowana i zagęszczona", by móc zadowolić się tradycyjną konstrukcją.

Niezależnie od obranej drogi, wyprodukowanie własnego bombowca dalekiego zasięgu jest skomplikowanym zadaniem. Z jednej strony jest to wyzwanie inżynieryjne, ponieważ Chiny nie mają żadnego głębszego doświadczenia w projektowaniu tego typu maszyn, a ich jedyny bombowiec, to ponad pięćdziesięcioletnia kopia radzieckiego samolotu średniego zasięgu. Z drugiej strony, taki projekt jest niesłychanym obciążeniem finansowym, bo kompleksowy program może pochłonąć kwoty idące w dziesiątki miliardów dolarów.

Jeśli uda się pokonać trudności, Chińczycy zyskają maszynę o zasięgu operacyjnym, który przewyższałby możliwości wszystkich innych samolotów, jakie mają w hangarach. Nowoczesny bombowiec strategiczny Pekinu zmusiłby do przemodelowania strategii obronnych na całym azjatyckim kontynencie. Stany Zjednoczone również nie mogłyby przejść obok niego obojętnie. Taki samolot, wyposażony w pociski cruise, stanowiłby siłę, z którą musiałaby liczyć amerykańska flota na Pacyfiku.

Rusofobia jest toksyczna

Czajka — Wed, 15 Jul 2015 23:24:37 GMT

http://passent.blog.polityka.pl/2014/03/15/rusofobia-jest-toksyczna/
15.03.2014
Daniel Passent
Widmo krąży po Polsce – widmo rusofobii. Wybitni intelektualiści, profesorowie Andrzej Walicki i Bronisław Łagowski, już od dawna przestrzegają przed tym zjawiskiem. Teraz gorąco polecam rozmowę Tomasza Szeląga (Onet) z prof. Stanisławem Bieleniem, rosjoznawcą z UW. Najpierw profesor objaśnia dlaczego Rosjanie gremialnie popierają Putina, do czego doprowadziła „wielka smuta” po upadku imperium, skąd w historii i geografii Rosji bierze się zapotrzebowanie na jednoosobowe, szybkie i skuteczne przywództwo oraz na cara-odnowiciela, który podniesie Rosję z kolan i zaspokoi neoimperialne tęsknoty, dlaczego opozycja jest słaba itd. Pod koniec wywiadu prof. Bieleń mówi o rozpowszechnionej w naszym kraju rusofobii, której źródła są oczywiście znane.
„Nasz kraj – mówi prof. Bieleń – wbrew własnym wyobrażeniom, nie skupia w moskiewskich kręgach władzy ani opozycji jakiejś nadzwyczajnej uwagi. W kontekście ukraińskim politykę Warszawy ocenia się jednoznacznie krytycznie, jako marionetkę w strategii amerykańskiej”. Zdaniem profesora, rusofobia jest w Polsce „zjawiskiem powszechnym”. Bierze się ona nie tylko z „głębokich nawarstwień historycznych i kompleksów psychologicznych, ale również z codziennego wychowania w domu, szkole, kościele itp. (…). To element tożsamości narodowej, kryterium identyfikujące ‘prawdziwą’ postawę patriotyczną”. Zdaniem prof. Bielenia, rusofobi a jest także bezmyślną modą. Przekaz publiczny charakteryzuje ‘pejoratywizacja’ określeń Rosji i Rosjan, etykietowanie jako uosobienia zła. Świadome utożsamianie antysowietyzmu z antyrosyjskością, demonizacja Putina jako sprawcy wszelkich nieszczęść, ‘agresora, szaleńca, bandziora i drapieżnika’ (dodajmy jeszcze „Hitlera” – Pass.). „Polska pamięć historyczna utożsamia Rosję z wrogiem, państwem represyjnym i agresywnym (…) Dla wielu ludzi polityczna karma, bez której nie potrafią funkcjonować w życiu publicznym. (…) Mało komu zależy w Polsce na odwróceniu tych negatywnych i szkodliwych dla międzynarodowego wizerunku Polski trendów, (co utrudnia) spojrzenie na Rosję jak na normalne państwo, mające prawo do definiowania własnych interesów, nawet gdy kolidują one z interesami Polski”.
Nieprzejednanie rodzi nieustępliwość, zacietrzewienie prowadzi do eskalacji napięć. Irracjonalne jest rozumienie swojej nieustępliwości , a także negatywnego stosunku do władz Rosji jako wyrazu siły i znaczącej pozycji Polski w Europie. Niedorzeczne jest uznawanie gotowości do rozmów i kompromisu jako wyrazu słabości i serwilizmu. Polskę stać na spokojną i powściągliwą ocenę konfliktu na Ukrainie. Emocje antyrosyjskie są złym doradcą w dyplomacji.
„Poza tym, kryzys kiedyś się skończy, bo taka jest natura kryzysów, a Polska pozostanie sąsiadem Rosji i musi myśleć o swoich z nią interesach, a nie tylko o cudzej sprawie, bo przecież taką jest dla nas – jakby nie patrzeć – sprawa ukraińska. Przydałoby się więcej realizmu, a mniej moralizmu” – kończy prof. Bieleń.
Nagłaśniam tę rozmowę, ponieważ zgadzam się prawie ze wszystkim (tylko sprawy ukraińskiej nie uznaję za cudzą). Nawet jeżeli rozumiemy jak historycznie uzasadniona jest nasza niechęć do Rosji, od pacyfikacji naszych powstań narodowych, poprzez agresję, Sybir, Katyń, barbarzyńskie nieraz zachowanie Armii Czerwonej na wyzwalanych i zajmowanych ziemiach polskich, czasy PRL, aż po arogancję Putina i jego agresywne działania na rzecz imperium, którego odbudowa nie leży w naszym interesie, to wszystko nie usprawiedliwia rusofobii, przekreślania wszystkiego co rosyjskie, niszczenie relacji, które są i będą naszemu krajowi potrzebne. Polska racja stanu wymaga pryncypialności, ale i elastyczności, co zresztą Donald Tusk wydaje się rozumieć, nie ulega szantażom w rodzaju pytania „czy Platforma jest partią polską?”. Nienawiść niszczy przede wszystkim tego, kto ją żywi, a nie tego, wobec kogo jest skierowana. Dobrze by było, gdyby nasi politycy (i media !!!) posłuchali takich ludzi jak prof. Walicki, Łagowski i Bieleń, a także Adam Daniel Rotfeld, współprzewodniczący Polsko-Rosyjskiej Grupy do Spraw Trudnych. Prezydent Putin robi dużo, żeby dialog polsko-rosyjski utrudnić, jego wzmianka, że Polska szkoli agentów Majdanu jest bez sensu. Nie pomagajmy mu w tym dziele.

Doradca Władimira Putina o rusofobii: Polska i Szwecja wśród najbardziej antyrosyjskich państw

Czajka — Wed, 15 Jul 2015 23:20:04 GMT

http://wiadomosci.wp.pl/kat,1356,title,Doradca-Wladimira-Putina-o-rusofobii-Polska-i-Szwecja-wsrod-najbardziej-antyrosyjskich-panstw,wid,16666016,wiadomosc.html
08.06.2014, 16:58
Polska i Szwecja wśród najbardziej antyrosyjskich państw Europy - ocenił w rozmowie z dziennikiem sztokholmskim "Svenska Dagbladet", Siergiej Markow, osobisty doradca prezydenta Władimira Putina. Wymienił on też kraje bałtyckie i Finlandię. Doradca Putina przekonuje, że II wojna światowa wybuchła z powodu antysemityzmu, zarzewiem trzeciej natomiast może być rusofobia.
Na pytanie o przyczyny tej rusofobii Markow wyjaśnił, że zapewne jej źródłem są kompleksy na jakie cierpią te dwa pierwsze kraje, które niegdyś były mocarstwami. Antyrosyjskość Łotwy i Estonii jego zdaniem może wynikać z obcych ingerencji. Natomiast podobne nastroje w Finlandii są dla Markowa niezrozumiałe, bo kraj ten przecież ogromnie korzystał z handlu z Rosją.

Siergiej Markow, osobisty doradca prezydenta Władimira Putina (PAP/EPA / ITAR-TASS/Grigory Sysoyev)
Zdjęcia satelitarne z ukraińskiej granicy Markow w rozmowie, której treść opublikowano w niedzielnym wydaniu gazety ostrzega, że jeśli Zachód zepchnie Rosję do tzw. narożnika może dojść do globalnego konfliktu. Doradca Putina przekonuje, że II wojna światowa wybuchła z powodu antysemityzmu, zarzewiem trzeciej natomiast może być rusofobia. Prezydencki doradca uważa, że dąży do niej NATO, bo stan napięcia jest konieczny, by Sojusz Północnoatlantycki mógł udowadniać rację swego istnienia.

W opinii Markowa z tego powodu Europa patrzy obecnie na Rosję tak jak uprzednio patrzyła na Żydów. A jej celem jest zniszczenie Rosji. To się jednak jej nie uda, tak jak Napoleonowi i Hitlerowi. Zamiast tego Europa zniszczy samą siebie - dowodzi rosyjski polityk.

Szwedzki dziennik w komentarzu zauważa, że poglądy takie wypowiada człowiek z bliskiego otoczenia Putina, będący w Rosji wpływowym ekspertem od spraw międzynarodowych

RUSOFOBIA CZY JUŻ RASIZM?

Czajka — Wed, 15 Jul 2015 23:02:32 GMT

http://www.new.org.pl/2260,post.html
30.06.2015 01:43
Kuba Benedyczak
Poprawność polityczna często osiąga w Europie chorobliwy kształt. Jednak pomimo choroby słusznie napiętnuje się twierdzenia o „wrodzonym lenistwie murzynów”, „genetycznym usposobieniu Ukraińców ku korupcji” czy „nieuleczalnej skłonności latynoskich mężczyzn do bicia kobiet”.
Kilka dni temu Andrzej Wilk, ekspert ds. wojskowych Ośrodka Studiów Wschodnich udzielił wywiadu „Rzeczypospolitej”. Rozmowa pt. Rosja zachowuje się tak, jakby była w stanie wojny dotyczyła przede wszystkim uzbrojenia rosyjskiego i kwestii, jakim zagrożeniem będą dla Polski wycelowane w nią z Kaliningradu rakiety Iskander.
Na pytanie o największe bolączki armii rosyjskiej Wilk odpowiedział: „Najsłabszą stroną Rosji jest to, że… jest Rosją. Tam niezależnie od założeń i starań, zawsze – prędzej czy później – pojawia się bałagan. Tam zawsze znajdzie się ktoś, kto zapije albo na boku coś sprzeda. Rosjanie mają korupcję niemalże w genach. Najsłabszym ogniwem jest tu więc czynnik ludzki”.

Podobne słowa z niezwykłą łatwością przechodzą przez usta polskich komentatorów, analityków, ekspertów i uczonych różnego autoramentu. Niewielu uświadamia sobie, że nie są one niczym innym jak zawoalowaną formą rasizmu: kolor skóry zastępuje tutaj tylko narodowość. Uświadomimy sobie to dopiero, gdy pod wypowiedzianą formułkę podstawimy Senegalczyków, Indonezyjczyków, Kongijczyków, mieszkańców Brooklynu, a nawet Ukraińców. Wtedy dopiero widać jak bardzo szowinistyczny jest to pogląd. Co więcej, gdybyśmy pod wypowiedziane przez analityka OSW słowa podstawili wymienione wyżej narodowości, można domniemywać, że po ich wypowiedzeniu albo stanąłby on pod pręgierzem ostrej krytyki, albo przestałby istnieć w przestrzeni publicznej, przynajmniej tymczasowo. Istota rasistowskiej wypowiedzi nie zmienia się pod wpływem konfliktu polsko-rosyjskiego i polityki tego państwa wobec Ukrainy (choć, trzeba przyznać, sprzyja jej klimat polityczny oraz przykrywa akademicka elokwencja).

Kazus Andrzeja Wilka jest znamienny dla stosunku Polaków wobec Rosjan. Właściwie nie ma dnia, żeby nie przeczytać lub nie usłyszeć w naszych mediach, że ktoś w Rosji schlał się na umór, że kobieta została zgwałcona, a nacjonaliści stanowią 90 procent społeczeństwa, które zamiast szarych komórek ma wbudowany głos spikera państwowej telewizji; wciąż otrzymujemy wiadomości, że ktoś wziął ogromną łapówkę, a władza złamała kolejnego opozycjonistę kołem na placu Czerwonym.

Oczywiście, w rosyjskich mediach również różne bzdury wygaduje się na temat Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych (wbrew polskiej megalomanii i egotyzmowi, nam poświęca się niewiele „hejtu”, bo też nie jesteśmy dla Rosjan tak istotni, jak nam się wydaje). Jednak różnica polega na tym, że jako kraj demokratyczny powinniśmy prezentować znacznie wyższe standardy i nie uprawiać rusofobicznej jazdy bez trzymanki, przybliżając się, jak w tym przypadku, do form rasistowskich i szowinistycznych.

Aneksja Krymu i wspieranie separatystów to jedno, a rosyjskie społeczeństwo i jego „wrodzone skłonności” to drugie. Polityka Izraela bywa zbrodnicza, ale nikt rozsądny nie odważy się na antysemickie wycieczki.

I czy naprawdę ktoś jeszcze wierzy, iż np. w g e n a c h Żydów tkwi pazerność, murzynów lenistwo, a Rosjan korupcja?