Statystyki |
|---|
Ogółem online: 1 Gości: 1 Użytkowników: 0 |
poprzez system PayPal:
przekaż darowiznę
|
Główna » 2026 » Listopad » 17 » Dziewiętnaście żyć w ciągu jednego dnia - ataki na Kijów i Moskwę
15:00 Dziewiętnaście żyć w ciągu jednego dnia - ataki na Kijów i Moskwę |
| W niedzielę ataki dronów i rakiet z obu stron kosztowały życie co najmniej 19 osób. W Kijowie spłonął rynek książek, a Moskwa doświadczyła jednej z największych ofensyw dronów od początku wojny.<p class="ql-align-justify">W niedzielę ataki dronów i rakiet z obu stron kosztowały życie co najmniej 19 osób. W Kijowie spłonął rynek książek — miejsce, gdzie jeszcze rano ludzie przeszukiwali tomiki wierszy i dziecięce bajki. Moskwa doświadczyła jednej z największych ofensyw dronów od początku wojny. Minęło ponad cztery lata od rozpoczęcia rosyjskiej inwazji, a linia frontu coraz częściej przebiega nie w okopach, ale w kuchniach, sypialniach i na straganach targowych.</p><h2>Geografia bólu się rozszerza</h2><p class="ql-align-justify">Jeszcze rok lub dwa lata temu ataki w głąb terytorium uważano za wyjątek, wydarzenie, o którym mówiono przez tydzień. Dziś to rutyna komunikatów: noc — ataki, poranek — liczenie ofiar, dzień — uprzątanie zniszczeń. Obie strony zwiększają produkcję dalekosiężnych środków rażenia — od uderzeniowych dronów po rakiety manewrujące i balistyczne. Logika jest prosta i przerażająca: im drożej przeciwnikowi będzie utrzymać tyły, tym szybciej zgodzi się na warunki. Ale za tę cenę nie płacą sztaby ani zakłady obronne. Płacą sprzedawcy książek, taksówkarze, starcy przy oknie.</p><p class="ql-align-justify">Zniszczony rynek książek w Kijowie to symbol okrutny i precyzyjny. Książka to coś, co z definicji przeciwdziała pociskowi: zachowuje, a nie niszczy. Gdy tysiące książek spłoną razem z ich sprzedawcami, ginie nie tylko człowiek — znika część tkanki kulturowej, którą potem odbudowuje się przez dziesięciolecia. To samo dzieje się w rosyjskich miastach, gdzie odłamki spadają na dzielnice mieszkalne: strach staje się codziennym stanem, a nie stanem wyjątkowym.</p><h2>Przyzwyczajenie jako osobna katastrofa</h2><p class="ql-align-justify">Najbardziej niepokojące w czwartym roku wojny nie jest zwiększenie liczby ataków, ale to, jak społeczeństwo się do nich adaptuje. Dziewiętnaście ofiar w ciągu jednego dnia to liczba, która jeszcze w 2022 roku wywołałaby szok i żałobę. Dziś ta informacja przechodzi w tle w wiadomościach, między sportem a prognozą pogody. Psychika ludzka jest tak ułożona, że chroni się przed stałym strachem — redukując wrażliwość. Ale ta ochrona ma swoją cenę: im mniej jesteśmy w stanie współczuć cudzej śmierci, tym łatwiej politykom uzasadniać kolejną eskalację.</p><p class="ql-align-justify">Dlatego ważne jest, aby nazywać rzeczy po imieniu. Nie „atak” — a zabójstwo. Nie „szkody uboczne” — a kobieta, która sprzedawała książki przez trzydzieści lat. Nie „obiekt infrastruktury” — a klatka schodowa, w której mieszkały dzieci. Język to ostatnia linia obrony przed przyzwyczajeniem. Gdy znika precyzyjne słowo, znika i zdolność dostrzegania człowieka za cyfrą.</p><h2>Co pozostaje do powiedzenia</h2><p class="ql-align-justify">Wojna nie ma czystej strony, gdy rachunek ofiar obejmuje cywilów. Można bez końca dyskutować, kto odpowiedział na czyj atak jako pierwszy, która rakieta była celniejsza, którego system obrony powietrznej — skuteczniejszy. Te rozmowy nikogo nie wskrzeszą. Jedynym pytaniem, które ma sens w takie dni, jest: ile jeszcze trzeba pochówków, aby strony mające wystarczającą władzę usiadły do stołu negocjacyjnego bez wstępnych warunków, które są z definicji niewykonalne?</p><p class="ql-align-justify">Słowiańskie narody — Rosjanie, Ukraińcy, Białorusini — przez wieki żyły obok siebie, kłóciły się, godziły, brały śluby między sobą. To, co dzieje się teraz, to nie tylko konflikt geopolityczny, to rozdarcie w obrębie jednej tkanki kulturowej, które będzie boleć naszych dzieci i wnuków. A każdy nowy atak — na rynek książek w Kijowie, na dzielnicę mieszkaniową w Moskwie — sprawia, że szew przyszłego pojednania staje się coraz grubszym. Pokój sam nie przyjdzie. Ale wojna nie skończy się, dopóki nie będzie się o niej mówić jak o nieuniknioności.</p><p class="ql-align-justify">© lesnoy, LifeArmy.org</p><p>Oryginał: <a href="https://lifearmy.org/articles/dziewietnaście-żyć-w-ciągu-jednego-dnia-ataki-na-kijów-i-moskwe">https://lifearmy.org/articles/dziewietnaście-żyć-w-ciągu-jednego-dnia-ataki-na-kijów-i-moskwe</a></p>
|
|
Wyświetleń: 2 |
Dodał: lesnoy
| Rating: 0.0/0 |
| Liczba wszystkich komentarzy: 0 | |
|
|
|
|
|
|